• रबि पौडेल, पाण्डेचरी

दुई हजार उन्नाईस साल नोवम्बरको महिना
कोरोनाको कहरको गर्छु बयान ।

चिनबाट उत्पति भई बिस्वभरि फैलियो
लाखौं लाख मानिसको ज्यान लिएको ।

कोरोनाको कारणले कलकारखाना बन्द भो
गरिव मजदुर श्रमजीवीको कामै हरण भो ।

देशमा काम नपाई बिदेशमा गएका
कोरोना कै कारणले दुखी भएका ।

प्रदेशमा ज्यान गयो कोरोना कै कारण
सरकारले राखिसक्यो आफ्नो धारणा ।

उद्दारी गर्न सकिँदैन त्यहि बस्न भन्दछ
आफ्नै देशको नागरिकलाई हेला गर्दछ ।

रोगले मरुन, भोकले मरुन छैन चासो उसलाई
निकै कठिन अबस्था भो हामी गरिवलाई ।

कोरोनाको दवाई छैन स्वास्थ्य बिभाग भन्दछ
विस्वभरि कति मरे लास गन्दछ ।

कोरोना कै कारणले आर्थिक मन्दि हुने भो
गरिव देशका जनतालाई आपत पर्ने भो ।

कहिले हावाहुरी, कहिले बाडि पहिरो
संसारलाई पर्न गयो दुःख गहिरो ।

धनी, गरिव, साना, ठुलो महामारीले भनेन
जातजाति, धर्मलिङग कुनै भनेन ।

बिस्वभरि खैलाबैला कोरोनाले गरायो
शक्तिराष्ट्रहरु पनि निकै डरायो ।

एक्लै बसौ, घरमै बसौ कोरोनालाई भगाउन
आफन्तलाई सन्देश पढाउ हिम्मत वढाउन ।

सुरक्षित बस्नु सबै देशबिदेमा रहेका
मनोबल बढाउनु है बिमार भएका ।

दुरि पनि कायम गरौं, पछि हामी भेटौला
परिस्थिति सुध्रेपछिसँगै बसौला ।