योद्धाको शरीर नै ढलेर गए ता पनि,
त्यो हाड र छाला गलेर गए ता पनि ।

बाँची रहने छ आस्था युगौंयुग तिम्रो,
आगोमा भौतिक जलेर गए ता पनि ।

पातलो शरीर भित्र बिशाल त्यो मुटु,
हाँक्यो दुश्मनले छलेर गए ता पनि ।

एकताको मुट्ठी फलामको छाती थ्यो,
लडि रह्यो दुश्मन फलेर गए ता पनि ।

भोक भनेन् प्यासनै भनेन् हिंड्दै गर्यो,
दुखै दुःख उसैका पलेर गए ता पनि ।

सुरेशकुमार पाण्डे