जनक राज पौडेल

घर कमेरोले पोतिन्थ्यो
झ्यालढोका कालीमाटीले रङ्गाइन्थ्यो
भित्ताभरि रातो माटो लगाइन्थ्यो
डाँडैको चौतारीमा चर्खे पिङ
घरको आँगनमा रुइटे पिङ राखिन्थ्यो
र पो दसैँ आएको थाह पाइन्थ्यो ।
सँगीसाथी सँगै रमाइन्थ्यो
दुःखपीडा सबै भुलिन्थ्यो
निधारमा टिका टल्काउँदै
मान्यजनहरूबाट आशिर्वाद गह्रण गरिन्थ्यो
र पो दसैँ एको थाह हुन्थ्यो ।
घुमाउरे रोटी बाला लगाइन्थ्यो
कसले कति सँगाल्न सफल भइन्थ्यो
केटी मान्छेले दक्षिणा पाउँदा
मन कुडिन्थ्यो
छोरी हुनुपर्ने मनले गुनिन्थ्यो
र पो दसैँ आएको थाह हुन्थ्यो ।
तर
अहिले त्यस्तो रहेन दसैँ
दसैँजस्तो भएन दसैँ
म परदेशी भए
चर्खेपिङ राख्ने डाँडा सुनसान भए
रुइटेपिङ खेल्ने आँगन रित्तिँदै गए
वृद्ध आमाबुबा मात्र गाउँमा रहे
न घरमा कमेरो पोतियो
न भित्ता नै रातो माटोले रङ्गियो
परदेशी छोराहरू विदेशमा अल्झिए
छोरीबुहारीका सपना सहरमा बल्झिए ।
महङ्गो हुँदै गयो दसैँ
हैसियतको प्रदर्शनी भयो दसैँ
वस्तुको प्रतिस्पर्धामा गयो दसैँ
गरिबलाई दशा बन्यो दसैँ
धनीलाई पार्टी बन्यो दसैँ
आजकल गाउँघरमा देखिन्न दसैँ
सहरका पार्टी प्यालेसमा देखिन्छ दसैँ
त्यसैले गरिबका लागि रहेन दसैँ
कृतिम वस्तुले जित्यो दसैँ
विदेशी संस्कृतिमा फस्यो दसैँ
गरिबको पहुँचभन्दा टाढा पुग्यो दसैँ ।