नरमती सिंजाली

म छु अहिले
कोभिड १९
होम आइसोलेशनमा
बिहानै चरा आउँछन्, बिउँझाउछन् बरको रूखबाट
उठ अब धेरै सुत्ने होइन,
बिस्तारै झ्यालबाट मिरमिरे घाम कोठामा आउँछ
अनि मलाई हेरी मुस्कुराउँछ
म पनि घामलाई हेरी मुस्कुराउँछु
जसरी आमाहरु मुस्कुराउने गर्छन्
आफ्ना नानीहरुको कलिला मुहार देखेर

ए कोरोना !
तैँले मलाई कहिलेबाट बाटो कुरेर बसेको थिइस ?
किन मेरो पछि लागिस् ?
मैले मास्क लगाकै थिएँ
साबुन पानीले मिची मिची हात धोएकै थिएँ
हिँड्दा–बस्दा दूरी कायम गरेकै थिएँ
पटक पटक सेनिटाइजर लगाकै थिएँ
फेरि पनि कुन बाटो आएर
सुटुक्क मेरो शरीरमा प्रवेस गरिस् ?

थाहा छ ?
मलाई तँ मेरो शरीरमा आउँदा
सुरुमा पाइखाना तिर भगायो
अनि आँखाका नानीलाई दुखायो
शरीर कट कट गरी दुखायो
टाउको गरुंगो बनायो
बिस्तारै घाँटी खस खस बनायो
तर पनि मैले तँलाई टेरिन
निरन्तर आफ्नो काम गरिरहेँ

ए कोरोना !
त मेरो शरीरमा प्रवेश गरेको सातौँ दिनमा
मलाई बिस्तारामा ढलायो
दुईवटा सिरक ओढेर सुत्नैपर्ने बनायो
खल–खल पसिना निकालेर जिउका कपडा भिजायो ।
बल्ल बल्ल खाको खाना पनि
पचाउन नपाई फाल्न बाध्य बनायो
नुनपानीले घाँटी खकाल्नुसम्म खकालेँ
तातो पानी, बाफ लिनुसम्म लिएँ
गुर्जो, तुलसी, ज्वानो, टिमोर सुरप सुरप सुर्काएँ
बेसार, अदुवा, बिरे नुन उमाली जिउमा चढाऐँ
सिटामोल १००० एम जी खाँदा पनि
१०३ डिग्रीको ज्वरो निकालि दियो ।

ए कोरोना !
फेरि पनि मलाई टेरिनस् है ?
झन् त मेरो शरीरमा लडी बुडी गरी खेल्न पो थाल्यो है ।
स्वास फेर्न अप्ठेरो बनायो
आँसु घुट–घुट पिलाई दियो
एता हेरेँ कोइ छैन उता हेरेँ कोइ छैन
एक्लै छट्पटाई बस्न बाध्य बनायो
मेरो इष्ट मित्रहरुले कस्तो छ ? भन्दा ठिकै छ भन्ने मात्र बनायो ।
बोल्न खोज्दा आवाज रोकिदियो
हातले जवाफ फर्काउन बाध्य बनायो
तर थाकिन म, डराइन म

ए कोरोना !
तँ मेरो शरीरमा प्रवेश भएको महिना हुन लाग्यो
जति खेल्ने लडी बडी खेल्यो
अब मेरो जित तेरो हार हुनेछ
मेरो सबै इष्ट मित्र शुभ चिन्तकदेखि
तँलाई घ्रृणा मलाई माया
अवश्य हुनेछ
मेरो जित, तेरो हार ।