• जनक पौडेल

अभाव नै अभावको भुँमरीमा
रोमलिएको छ
एक छाक टार्न
जिवन भरि तड्पिएको छ।

हुने कहिल्यै होईन्छ क्यारे
होलाकी ले साथ छोड्दो रहेन्छ
निरासा भित्र विचित्रको आशा
त्यहि आशामा जिवन रमाई रहन्छ।

अभाव माथि प्रकृतिको बर्जपात हुने
कहिले भुकम्प धुरी ले अठाउने
कहिले वाँढी पहिरो आई सताउने
त्यहि झुप्रो बाट पनि उठिबास गराउने ।

सपना क्षण मै अस्ताई जाने
अठिएको जिवन फेरी तङरिनै पर्ने
आशाको दियो मन भित्र बलि रहने
प्रहार र अभाव स्विकार्दै जिवन
अचम्म संग स्पात बन्दै जाने।